„Francuski klucz”
Wkrótce · e-book
Francuski klucz
Nonszalancko umiarkowany zachwyt
Eseje o Francji widzianej oczami tłumaczki przysięgłej i nauczycielki francuskiego. Z kolażami autorki.
O książce
Zaczęło się od pierwszej francuskiej książki, wyrwanej z rąk przez bibliotekarkę. Dziś tamta mała czytelniczka jest tłumaczką przysięgłą i nauczycielką francuskiego, która wie, że kluczem do języka jest kultura.
Ta książka nie nauczy Państwa koniugacji. Nauczy za to, czym różni się „ten sam” od „taki sam”, dlaczego we Francji „nie można” rzadko znaczy „nie” i czemu francuskie zdania są takie długie.
Eseje, kolaże autorki i kwestionariusz Prousta wykręcony francuskim kluczem składają się na autoportret i zaproszenie: by uczyć się nie tylko słów, lecz także sposobu patrzenia.
Dla kogo jest ta książka
- Dla tych, którzy kiedyś uczyli się francuskiego, a zostało im z tego kilka zwrotów i poczucie, że ominęło ich coś ważnego.
- Dla tych, którzy we Francji czują się jednocześnie zachwyceni i trochę nie na miejscu, bo słowa znaczą tam więcej, niż mówią.
- Dla tych, którzy wierzą, że w każdym wieku można być początkującym, i uważają to za przywilej, a nie za wstyd.
Zajrzyjmy do środka
- Prolog
Francuski klucz
Autoportret w kwestionariuszu Prousta, który zamiast odpowiadać po kolei, rozsypuje się po marginesach całej książki.
- I
Pierwsze olśnienia
Pierwsze perfumy od francuskiej korespondentki, autostop do Brukseli i bezsenna noc w Tuluzie nad pytaniem, dlaczego po francusku księżyc jest kobietą.
- II
Sztuka życia. Instrukcja dekonstrukcji
Dlaczego francuskie dzieci nie podjadają, co się dzieje, gdy w księgarni zapomni się o „dzień dobry”, i jaką cenę trzeba zapłacić za zamówienie potrawy tylko dlatego, że pięknie się nazywa.
- III
Słowa mają swoje życie
Egzamin na tłumacza przysięgłego zdany po próbie generalnej na rzymskim parapecie, jedno słowo, które poderwało całą klasę, i urzędowe głosy, które nigdy nie odkładają słuchawki.
- IV
Między słowami a światami
Chopin, paryskie tarasy, rozmowy z filozofami i pytanie, czy przekazując cudze słowa, mówimy to samo, czy tylko coś bardzo podobnego.
- V
Od słowa do głosu
Od brzęku talerza stłuczonego na pierwszej lekcji do spotkania z Barbarą, która w nowym języku odnalazła siebie.
- Epilog
Koniec. A właściwie początek.
Po co dorosłemu człowiekowi nowy język, skoro bagietkę można kupić, wskazując palcem?
Fragment
Z Epilogu „Koniec. A właściwie początek.”
Gdyby język był wyłącznie narzędziem komunikacji, należałoby postępować racjonalnie i uczyć się tego, który najbardziej nam się przyda. Choć i nad tym można by dywagować.
Chcemy kupić pieczywo? Wskazujemy palcem. Zapytać o drogę? Bierzemy smartfon. Z czysto użytkowego punktu widzenia uczenie się języka przez kilka lat po to, żeby kupić bagietkę, jest przedsięwzięciem ekonomicznie trudnym do obrony, tym bardziej że nie trzeba po to jechać do Francji.
Pytanie powinno więc brzmieć inaczej.
Czego jeszcze chcielibyśmy się nauczyć? Co przeczytać w oryginale? Przy jakim stole kiedyś usiąść? W jakiej rozmowie zabrać głos? Z kim się nie zgodzić? Jakiego pytania nigdy sobie jeszcze nie zadaliśmy?
Czy chcielibyśmy poznać coś, czego istnienia dziś nawet nie podejrzewamy?
Być może potrzebujemy jeszcze jednego sposobu patrzenia na świat. Nauczyć się patrzeć na obraz, nie szukając od razu podpisu. Rozpoznawać wino, nie sugerując się ceną. Czytać wiersz, nie tłumacząc każdego słowa. Odróżniać argument od efektownego zdania. Umieć zachwycić się czymś, czego nie rozumiemy, i nie zgodzić się z kimś, kogo podziwiamy.
Może właśnie dlatego warto?
Powiadom mnie o premierze
Wystarczy adres e-mail, a dam Państwu znać, gdy Francuski klucz będzie dostępny. Na powitanie wyślę fragmenty książki.